Harassment and stalking wikipedialised

Comment on the article You think the BBC is biased? Check out Wokepedia by Andrew Orlowski in The Telegraph, 27 May 2021.

Lech S Borkowski comment in The Telegraph 28 May 2021
Lech S Borkowski, comment in The Telegraph 28 May 2021

28 May 2021 1:29AM

On January 10 2021, The Telegraph published an enthusiastic review of a book about Wikipedia

I wrote a critical comment under that article. The text was removed. I posted it later again, splitting it in two.

My comment is available here:

I was fired from a university in Poland in 2015. A Wikipedia page with my name was created one day before delivery of the letter terminating my employment. I received an email from someone informing about the Wikipedia page. I objected to it but the page was created. To mask the fact that this action was directed against me, a whole set of Wikipedia pages, nearly one hundred of them, were created for all faculty members of the Department of Physics of the Adam Mickiewicz University in Poznań. The information was basically a copy of the most mundane information from departmental web pages. It was an obvious violation of Wikipedia rules. Part of campaign of harassment and stalking, which was here not only institutionalised but also wikipedialised. Yet, when I let member of the Wikipedia board know about it, he ignored the problem.

Wikipedia is a social medium. Any sufficiently strong group can control large parts of it. Control of entries written in less popular languages is illusory. Branches of Wikipedia in different languages reflect power structures within those languages. Wikipedia is just another tool to shape historical and political narratives.



Century of cognitive neglect

Comment on the editorial article Belarusians look to the West in vain for support in The Telegraph, 24 May 2021.

Lech S Borkowski comment in The Telegraph 25 May 2021
Lech S Borkowski, comment in The Telegraph 25 May 2021

The Belarussian ‘opposition’ tv channel Nexta uses the Telegram app provided by a group of Russians from Sankt Petersburg/Leningrad. Telegram is advertised as a safer, encrypted method of communication. They operate their company from Dubai now. Russia is gradually expanding their control of the Internet. Those signing up to use Telegram voluntarily submit their personal details and their communications to the Russian state.

@Nexta_tv’s last post on Twitter was in January 2021. Nexta’s Twitter accounts direct users to their Telegram accounts instead. You need to sign up to Telegram to view Nexta. This kind of members-only strictly controlled environment is typical of the Communist modus operandi, in which control of content and access to it is key. In other words, it is a strict surveillance.

Nexta’s founder, Stsiapan Putsila is a member of the Belarussian privileged class and is a son of a tv sports presenter. I couldn’t find Putsila’s Twitter account. He probably doesn’t have one.

The material posted by Belarus ‘opposition’ on freely available media is mostly of theatrical nature. I don’t see any substance in it. I am coming from a family of prisoners of Communist concentration camps and I know a few things about state terror and how to distinguish authentic repression from a fake one.

Western media and analysts go hysterical about a bit of shouting and pushing. This is a result of a century of cognitive neglect. Bits of reality which do not fit their preferred mode of thinking are thrown out the window.

Yesterday, I posted a similar comment under The Times article but it was later removed by the paper. You can read it here:

The Internet and the Russian state



The Internet and the Russian state

Comment on the article Anger after Ryanair flight ‘hijacked’ by Lukashenko to arrest dissident by Marc Bennetts, The Times, May 24 2021.

Lech S Borkowski comment in The Times 24 May 2021
Lech S Borkowski, comment in The Times 24 May 2021

The Nexta channel is run on Telegram, service operated by a Russian team from Dubai, as the company’s website explains:

“The Telegram development team is based in Dubai. Most of the developers behind Telegram originally come from St. Petersburg”, i.e. Leningrad.

Pavel Durov, Telegram’s chief, has an account on Twitter but remains mostly silent since January 2021. Similarly, Nexta stopped posting on Twitter in January 2021.

This story has Russian and Belarussian state written all over it. The so-called ‘opposition’ is fake. Gullible westerners will believe anything and will not ask any questions.

Nexta’s founder Stsiapan Putsila was born into Belarussian privileged class, Financial Times February 25 2021:

“[Putsila’s] father had been a sports presenter since the 1990s who was the only one who broadcast in the Belarusian language”

Putsila doesn’t seem to have a Twitter account.

Looking at the material posted by the Belarussian ‘opposition’ I haven’t noticed anything significant. Plenty of theatricals but no substance.

The Russian state is gradually wresting control over large portions of the Internet from western companies and governments. If you believe that Telegram has nothing to do with the Russian state, you are a complete fool. Those signing up for Telegram should be aware that they are giving their personal data and the contents of their communication to the Russian state.



Epicentre of falsifications

Comment on the article Poland sets out to reclaim Marie Curie’s legacy, Maria Wilczek in The Times, 12 May 2021.

Lech S Borkowski comment in The Times 13 May 2021
Lech S Borkowski, comment in The Times13 May 2021

Polish political functionary talking about ‘false narrative’? He is merely repeating the comment I wrote under another Times article,

Prisoner of false narrative, 21 June 2020

However, he is trying to alter the meaning and point finger at someone else.

I wrote

“I find the text being of poor quality, merely a retelling of an official story. The problem is that Poland is an epicentre of falsifications of both recent European history and contemporary politics.”

These words are equally applicable here.

By the way, I applied to a Polish university for an official transcript of my undergraduate grades twice. I paid the fee. The functionaries refused to issue the document I asked for. The first time they pretended they didn’t know how it should look like. On the second attempt, they sent few pages which do not qualify as official transcript. The first page was stamped with university seal, but the rest were not. This was done on purpose, of course. I was expelled from Polish state institution for political reasons in 2015. I am a physicist, like Marie Curie.



Pomniki Dzierżyńskiego w Rosji

Komentarz do artykułu Lenin’s architect of red terror rises again, Architekt terroru Lenina znów na piedestale, Ben Macintyre, The Times, 16 września 2017.

Użyłem ostatnio Google Maps w celu zlokalizowania pomników Feliksa Dzierżyńskiego w Rosji. Jest ich wiele, w różnych częściach kraju. Oto przykład. Cytowane wpisy z Tweetera należą do wątku, w którym publikuję współrzędne geograficzne i zdjęcia miejsc kultu Dzierżyńskiego, organizatora komunistycznej tajnej policji.

Przestrzeń publiczna w Rosji ma charakter sowiecki i komunistyczny. Większość doniesień z Rosji ignoruje tę podstawową informację.

Moskwa (dwa pomniki), Sankt Petersburg, Saratow, Ufa, Wołgograd (dwa), Taganrog, Kirow, Krasnojarsk, Nowosybirsk, Dzierżyńsk, Orzeł, Kursk…

W Kirowie jest centrum handlowe nazwane imieniem Dzierżyńskiego. Wiele ulic i skwerów w Rosji nosi to imię.

Jest także pomnik Stalina w Jakucku odsłonięty w 2013.




Monuments to Dzerzhinsky in Russia

Comment on the article Lenin’s architect of red terror rises again by Ben Macintyre in The Times, 16 September 2017.

I used Google Maps recently to try and locate monuments to Felix Dzerzhinsky in Russia. There is lots of them all over the country. Here is a sample. The tweets quoted below are part of a thread, where I provide coordinates and pictures, courtesy of Google, of this organizer of the Communist secret police.

Public space in Russia is as Soviet and Communist as ever. Most of the articles from Russia ignore this most basic information.

Moscow (two statues), Sankt Petersburg, Saratov, Ufa, Volgograd (two), Taganrog, Kirov, Krasnoyarsk, Novosibirsk, Dzerzhinsk, Oryol, Kursk…

Kirov has a shopping centre named after him. Numerous streets, squares.

Then there is the monument to Stalin unveiled in Yakutsk in 2013.

Absolutely horrible.



Film BBC Pożyczone Pastwisko z 1960

Wersja angielska: BBC documentary Borrowed Pasture 1960

Borrowed Pasture 1960 BBC documentary directed by John Ormond, narrated by Richard Burton
Pożyczone Pastwisko, Borrowed Pasture, film dokumentalny BBC z 1960, reżyseria John Ormond, tekst czyta Richard Burton

Bohaterowie filmu dokumentalnego BBC Borrowed Pasture, Pożyczone Pastwisko, fotograf Eugeniusz Okołowicz i elektryk Włodzimierz Bułaj byli na początku drugiej wojny światowej, we wrześniu 1939, żołnierzami Wojska Polskiego. Następnie przedostali się na Litwę, gdzie zostali internowani, aby uniknąć niewoli u Niemców lub Rosjan. Sowieci zajęli Litwę wiosną 1940 roku i przenieśli internowanych Polaków do obozów rosyjskich. Wśród nich był również dziadek mojej żony Aleksander Głuchowski.

Włodzimierz Bułaj, electrician, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture
Włodzimierz Bułaj, elektryk, żołnierz armii polskiej w drugiej wojnie światowej, na Penygaer Farm w hrabstwie Carmarthenshire, Walia, w filmie dokumentalnym BBC Borrowed Pasture, Pożyczone Pastwisko, z 1960
Eugeniusz Okołowicz, photographer, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture
Eugeniusz Okołowicz, fotograf, żołnierz armii polskiej w czasie drugiej wojny światowej, na Penygaer Farm w harbstwie Carmarthenshire, Walia, w filmie dokumentalnym BBC Borrowed Pasture, Pożyczone Pastwisko, z 1960

Obozy, w których Włodzimierz/Wlodek Bułaj był przetrzymywany, są zaznaczone kolorem żółtym na załączonej mapie:

Litwa: Wiłkomierz
Związek Radziecki:
Juchnów, Kaługa Obłast, od 15 lipca 1940
Ponoj na Półwyspie Kola, Murmańsk Oblast, od 6 czerwca 1941
Juża, Iwanowo Obłast

Obozy, w których Eugeniusz Okołowicz był przetrzymywany, są zaznaczone kolorem niebieskim na mapie:

Litwa: Mejszagoła
Związek Radziecki:
Kozielsk, od 13 lipca 1940
Griazowiec, Wołogda Obłast, od 2 lipca 1941 do 3 września 1941

Znak pomarańczowy wskazuje Tatiszczewo w Obłasti Saratov, gdzie obaj dotarli we wrześniu 1941. Był to jeden z punktów zbornych dla żołnierzy polskich i ich bliskich po wypuszczeniu z obozów rosyjskich w następstwie niemieckiego ataku na Związek Radziecki w czerwcu 1941.

Locations associated with Włodzimierz Bułaj and Eugeniusz Okołowicz, Soviet camps 1940-1941
Miejsca związane z Włodzimierzem Bułajem i Eugeniuszem Okołowiczem. Kolor zielony – Penygaer Farm w Walii, żółty – obozy, w których Włodzimierz Bułaj był internowany i więziony w 1939-1941, niebieski – obozy, w których Eugeniusz Okołowicz był internowany i więziony w 1939-1941, pomarańczowy – Tatiszczewo, jeden z punktów zbornych żołnierzy polskich wypuszczonych z obozów rosyjskich po ataku Niemiec na Związek Radziecki.

Zwróćmy uwagę na położenie obozu Ponoj na końcu półwyspu Kola. Jest to tundra na pustkowiu, daleko od osad ludzkich. Sowieci nazwali to miejsce ‘punkt Ponoj’. Więźniów w tym obozie było około 4 tysięcy. Wielu z nich zmarłoby w nadchodzących miesiącach, gdyby byli trzymani tam dłużej. Dokumenty NKWD stwierdzają, że polscy jeńcy wojenni mieli być tam wykorzystani do budowy pasa startowego dla samolotów. Jest jednak oczywiste, że śmiertelność wśród więźniów byłaby ogromna. Taki zapewne był cel: zabić zimnem, wyczerpaniem i głodem.

Dziadek mojej żony był więziony w Kozielsku i Griazowcu w tym samym czasie, co Okołowicz. W kwietniu i w maju 1940 Rosjanie zamordowali w Katyniu w pobliżu Smoleńska tysiące polskich jeńców wojennych z obozu w Kozielsku. Z tego względu powojenny powrót do Polski pod dyktaturą komunistyczno-radziecką był bardzo ryzykowny. Wielu Polaków internowanych na Litwie i później więzionych w obozach radzieckich mieszkało w Polsce wschodniej, która po drugiej wojnie światowej była okupowana przez Związek Rodziecki. Tak było w przypadku Głuchowskiego i tak mogło być też w przypadku Bułaja i Okołowicza.

Aleksander Głuchowski przybył po wojnie do Polski w 1947, aby połączyć się z synem, którego widział po raz ostatni w 1939. Żona zmarła z głodu, wycieńczenia i choroby w 1945. Został aresztowany przez komunistyczną tajną policję i uwięziony. Zmarł w 1952 w wieku 45 lat.

Gazeta Western Mail (Glamorgan County) w numerze z 22 grudnia 1959 odnotowała, że operator kamery William Greenhaigh służył do mszy odprawionej na farmie:

Ubrany w gumowce, niedawno służył na mszy rzymskokatolickiej dla dwóch starszych Polaków na odległej farmie w Carmarthenshire.

Pracuje w walijskiej ekipie telewizyjnej BBC, która kręciła sceny do filmu “Pożyczone Pastwisko” – z udziałem polskich rolników, którzy opuścili swoją ojczyznę i osiedli w Walii.


Coventry Evening Telegraph, 15 czerwca 1960 r., w artykule Tribute to Courage of Polish Farmers:

Coventry Evening Telegraph, 15 czerwca 1960, w artykule “Tribute to Courage of Polish Farmers”:

Szczęśliwe zakończenie otrzymała jedna z najbardziej fascynujących historii o ludzkich losach w ostatnich latach rozpoczęta w chwili, kiedy około 100 walijskich gospodarstw weszło w posiadanie polskich byłych żołnierzy po zakończeniu wojny.


Wśród nich są Eugeniusz Okolowicz i Włodek Bulaj, którzy pożyczyli wystarczająco dużo pieniędzy na zakup niepłodnych akrów i zrujnowanych budynków Farmy Penygaer, Trawsmawr, Carmarthen, które stały opuszczone przez 20 lat.


Niewiele wiedzieli o rolnictwie, ale udało im się oczyścić górski strumień do starego młyna i wykorzystać generator prądu elektrycznego. Żyjąc na kilku artykułach spożywczych i dwóch puszkach mięsa tygodniowo, wyhodowali małe stado bydła i znaleźli zbyt na produkowane przez nich mleko. Znaleźli też stary ciągnik, który kupili za 4 funty i 10 szylingów.


Dziś nadal pracują 18 godzin dziennie. Ich jedynym kontaktem ze światem jest cotygodniowe spotkanie ze sprzedawcą wędrownym i wizyta polskiego księdza raz na pół roku.


Waleczne zmagania tych dwóch mężczyzn zostały przedstawione w filmie “Pożyczone Pastwisko” pokazanym w ubiegłym miesiącu w telewizji BBC.  Hawker Siddeley Group zaoferowała tym polskim rolnikom jeden ze swoich kombajnów marki Gloster, warty około 300 funtów. Oferta została szybko przyjęta.


Wręczenie maszyny – wykonanej przez tych samych mistrzów mechaniki, którzy zaprojektowali myśliwce Gloster Javelin i Gloster Meteor – odbyło się wczoraj na Farmie Penygaer. Prezent przekazał członek zarządu firmy Gloster, pan W. W. W. Downing.

Coventry Evening Telegraph, 15 June 1960, article Tribute to Courage of Polish Farmers
Fragment artykułu “Tribute to Courage of Polish Farmers” w Coventry Evening Telegraph, 15 czerwca 1960

W piątek 6 stycznia 1961, The South Wales Gazette, Monmouthshire, napisała

Film dokumentalny telewizji BBC zatytułowany “Pożyczone Pastwisko”, który będzie można obejrzeć w środę, wzbudził duże zainteresowanie, kiedy został pokazany po raz pierwszy w maju ubiegłego roku. […]


Film, którego scenarzystą i producentem jest John Ormond, opowiada historię dwóch żołnierzy Armii Polskiej osiadłych na zaniedbanym gospodarstwie na zboczu wzgórza w hrabstwie Carmarthenshire. […]


Najbardziej poruszające ujęcie filmu przedstawia samotność jednego z tych rolników, Włodka Bułaja. Bułaj nie widział swojej żony od 22 lat.


John postanowił pomóc Bułajowi w załatwieniu wizy polskiej i wizy brytyjskiej dla pani Bułaj, aby mogła ona przyjechać do Walii.


Widzowie filmu wystąpili z pomocą, przysyłając pieniądze. Po miesiącach opóźnień pani Bułaj dotarła na farmę, a spotkanie z mężem odbyło się w domu Ormonda. Teraz może przebywać w Wielkiej Brytanii na stałe.

Artykuł mówi o “wizy polskiej i wizy brytyjskiej dla pani Bułaj”. To może oznaczać, że rodzina mieszkała w Polsce wschodniej okupowanej po drugiej wojnie światowej przez Związek Radziecki.

Oto scena z filmu, w której Włodek ogląda zdjęcia rodzinne. Jego mała córeczka, którą widział po raz ostatni w 1939, właśnie wyszła za mąż.

BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at pictures of family last seen twenty years earlier
Scena z filmu dokumentalnego BBC “Pożyczone Pastwisko” z 1960, w której Włodzimierz Bułaj ogląda zdjęcia swojej rodziny, z którą nie widział się od dwudziestu lat
BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at his daughter's wedding picture
Film dokumentalny telewizji BBC “Pozyczone Pastwisko” z 1960. Włodzimierz Bułaj patrzy na zdjęcie ślubne swojej córki

Jednak w 1963, nieco ponad dwa lata po przyjeździe żony, Włodzimierz Bułaj zmarł. Co stało się z jego żoną, panem Okołowiczem i gospodarstwem?

Osobisty wymiar tej historii jest ściśle związany z komunistyczną polityką eliminacji i izolacji każdego, kto nie chciał służyć totalitarnemu systemowi. Wspomniałem o dziadku mojej żony, któremu komuniści nie pozwolili dzyskać syna, dziś mojego teścia, i uwięzili go po jego powrocie do Polski w 1947.

Gospodarstwa moich dziadków w Polsce wschodniej zostały po drugiej wojnie światowej zagrabione przez władze radzieckie. Niemal cała rodzina po stronie mojej mamy została uwięziona w obozach koncentracyjnych w różnych częściach Związku Radzieckiego. Niektórzy z nich byli torturowani. Moi rodzice poznali się w obozie. Później, w latach 1980-ch, władze radzieckie odmówiły pozwolenia na moją wizytę u rodziny nadal pozostającej na terytorium okupowanym przez Związek Radziecki. W roku 2015, po wielu latach nękania i znęcania się, moja żona i ja zostaliśmy wyrzuceni z naszych miejsc pracy w Państwowej Szkole Muzycznej w Zielonej Górze i Universitecie w Poznaniu. Pomimo oficjalnych deklaracji, polityka komunsityczna jest kontynuowana. Znajduję się teraz w Londynie w Wielkiej Brytanii, dokąd przybyłem w 2016, podczas gdy moja żona pozostaje w Polsce. Historia Bułaja, Okołowicza, Głuchowskiego i innych się nie skończyła. Trwa dalej.


BBC documentary Borrowed Pasture 1960

Polish version: Film BBC Pożyczone Pastwisko z 1960

Borrowed Pasture 1960 BBC documentary directed by John Ormond, narrated by Richard Burton
Borrowed Pasture 1960 BBC documentary directed by John Ormond, narrated by Richard Burton

The men in the BBC documentary Borrowed Pasture, Eugeniusz Okołowicz, photographer, and Włodzimierz Bułaj, electrician, were in the Polish Army during September 1939 campaign of WWII, then crossed into Lithuania where they were interned, to avoid capture by either Germans or Russians. Soviets occupied Lithuania in Spring 1940 and transferred the interned Poles to Russian camps. My wife’s grandfather Aleksander Głuchowski was also among them.

Włodzimierz Bułaj, electrician, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture
Włodzimierz Bułaj, electrician, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture
Eugeniusz Okołowicz, photographer, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture
Eugeniusz Okołowicz, photographer, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture

The camps, where Włodzimierz/Wlodek Bułaj was held, marked with yellow pins on the enclosed map:

Lithuania, Wiłkomierz
Yukhnov, Kaluga Oblast, from 15 July 1940
Ponoy in the Kola Peninsula, Murmansk Oblast, from 6 June 1941
Yuzha, Ivanovo Oblast

Camps, where Eugeniusz Okołowicz was held are marked by blue pins:

Lithuania, Mejszagoła
Kozielsk/Kozelsk, from 13 July 1940
Gryazovets, Vologda Oblast, from 2 July 1941 to 3 September 1941

Orange pin is the location of Tatishchevo, Saratov Oblast, where both men arrived in September 1941. This was one of the meeting points for Polish soldiers and their dependants after they were released from the Soviet camps, following the German attack on the Soviet Union in June 1941.

Locations associated with Włodzimierz Bułaj and Eugeniusz Okołowicz, Soviet camps 1940-1941
Locations associated with Włodzimierz Bułaj and Eugeniusz Okołowicz. Green pin – the Penygaer Farm in Wales, yellow pins – camps, where Włodzimierz Bułaj was held in 1939-1941, blue pins – camps, where Eugeniusz Okołowicz was held in 1939-1941, orange pin – Tatishchevo, one of meeting points for Polish soldiers released from captivity by Russians following the German attack in 1941.

Note the location of the Ponoy camp at the tip of the Kola Peninsula. It is a barren tundra in an uninhabited land, very far from any human settlements. Soviets referred to it as the ‘Ponoy point’. Number of prisoners at this location was about 4 thousand. Many of them would be dead during the following months, had they been kept there longer. NKVD documents state the POWs were to be used for the construction of an airfield. It is obvious, however, that the death toll would be enormous. That was probably the aim: to kill by exhaustion and hunger.

My wife’s grandfather was in the same camps of Kozielsk/Kozelsk and Gryazovets as Okołowicz. Thousands of earlier Polish POWs from the Kozielsk camp were murdered by the Russians at the Katyn site near Smolensk in April and May 1940. Returning to Poland under Communist/Soviet control after the war was therefore very risky. Many of the Poles interned in Lithuania and later in the Soviet camps lived in eastern Poland, which was occupied by the Soviet Union after the war. This was the case of Głuchowski and could be the case of Bułaj and Okołowicz as well.

Aleksander Głuchowski arrived in Poland in 1947 to reunite with his son he last saw in 1939, his wife having died of hunger, exhaustion and disease in 1945. He was arrested by the Communist secret police and imprisoned. He died in 1952 at the age of 45.

The 22 December 1959 edition of Western Mail (Glamorgan County) noted that cameraman William Greenhaigh served at the mass celebrated at the farm:

Wearing gumboots, he recently served at a Roman Catholic Mass for two elderly Poles on a remote farm in Carmarthenshire.

The BBC Welsh television unit, of which he is a member, was on location, shooting scenes for “Borrowed Pastures” – featuring Polish farmers who have left their native land to settle in Wales.

Coventry Evening Telegraph, 15 June 1960, in the article Tribute to Courage of Polish Farmers:

A happy ending has been provided to one of the most fascinating human interest stories in recent years, which began when about 100 Welsh farms passed into the possession of Polish Ex-Servicemen at the end of the war.


Two such people were Eugeniusz Okolowicz and Wlodek Bulaj, who borrowed enough money to buy infertile acres and ruined buildings of Penygaer Farm, Trawsmawr, Carmarthen, which had stood abandoned for 20 years.


Neither knew much about farming, but they managed to clear a mountain stream to an old mill and harness a generator. Living on a few groceries and two tins of meat a week, they built up a small herd of cattle and found market for the milk. Also, they found an old tractor, which they bought for £4 10s.


Today, they still work 18 hours a day; their only contact with the rest of the world being a weekly rendezvous with a travelling grocer, and a six-monthly visit of a Polish priest.

The courageous battle of these two men was spotlighted last month in the film, “Borrowed Pasture”, shown on BBC TV, and the Hawker Siddeley Group offered the two farmers one of its new aero-dynamically designed Gloster forage harvesters, worth some £300. An offer which was speedily accepted.


The presentation of the Harvester – built by the same experts who designed Gloster Javelin and Gloster Meteor jet fighters – was made at Penygaer Farm yesterday by a Gloster board member, Mr. W. W. W. Downing.

Coventry Evening Telegraph, 15 June 1960, article Tribute to Courage of Polish Farmers
From the Coventry Evening Telegraph, 15 June 1960, article Tribute to Courage of Polish Farmers

On Friday, January 6 1961, The South Wales Gazette, Monmouthshire, noted

The BBC Film Unit’s presentation of “Borrowed Pasture” which can be seen on Wednesday, attracted a great deal of attention when it was shown in May last year […]


The film, written and produced by John Ormond, tells the story of two former soldiers in the Polish Army, who settled in a bleak decaying farm on a Carmarthenshire hill-side. […]


The film’s most moving passage deals with loneliness of Wlodek Bulaj, one of the farmers. Bulaj has not seen his wife for 22 years.

John set about the task of helping Bulaj to get Polish and British visas for Mrs Bulaj to come to Wales.


Viewers who had seen the film sent money to help. After months of delay, Mrs Bulaj is now at the farm, having been reunited with her husband in Ormond’s own home. Now she can stay in Britain indefinitely.

The article mentions ‘Polish and British visas for Mrs Bulaj’. This may indicate that the family lived in eastern Poland, occupied by the Soviet Union after WWII.

Here is the scene from the film, in which Włodek is looking at his family pictures. The little daughter he last saw in 1939 has just got married.

BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at pictures of family last seen twenty years earlier
BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at pictures of family last seen twenty years earlier
BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at his daughter's wedding picture
BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at his daughter’s wedding picture

However, in 1963, a little over two years after the reunion with his wife, Włodzimierz Bułaj died. What happened to his wife, Mr. Okołowicz, and the farm?

The personal dimension of the story is closely linked with the Communist policy of elimination and separation of anyone not willing to serve the totalitarian system. I mentioned my wife’s grandfather, who was prevented from reuniting with his son, my father in law, and imprisoned upon arrival in Poland in 1947.

Farms of my grandparents on both sides in eastern Poland were seized by Soviet authorities after WWII. Nearly entire family on my mother’s side were sent to concentration camps in different parts of the Soviet Union. Some were tortured. My parents met in the camps. Later on, in the 1980s, Soviet authorities refused permission for my visit to the family still remaining in the Soviet-occupied territory. In 2015, after many years of harassment, my wife and I were expelled from our workplaces at the State School of Music in Zielona Góra and University in Poznań, respectively. Despite official proclamations, the Communist policies continue. I am now in London in the UK, where I came in 2016, while my wife remains in Poland. The story of Bułaj, Okołowicz, Głuchowski, and others like them is not over. It continues.


Surrealistyczne przeszkody

Komentarz do artykułu ‘Rabunek,’ Fascynujące Refleksje o Tym, Co Naziści Zagrabili i o Możliwych Konsekwencjach Odzyskania Strat, recenzja książki Menachema Kaisera.

Dwight Garner, The New York Times, 8 marca 2021.

Lech S Borkowski comment in New York Times 9 March 2021
Lech S Borkowski, komentarz w New York Times 9 marca 2021

Mam nadzieję, że Kaiser odzyska swoją rodzinną własność. Znam dobrze tego rodzaju “przeszkody kafkowskie” w Polsce. Pamiętajmy o obecności czerwonego słonia w pokoju. Moja żona i ja mieliśmy wiele do czynienia w ostatnich latach z administracją państwową, prawem, różnymi kwestiami prawnymi, prokuraturą, korespondencją z przedstawicielami władz różnych szczebli. Surrealistyczne problemy wspomniane wcześniej są objawem podstawowych, głębszych spraw. To nie są anomalie. Oznaczają modus operandi państwa, które nie chce przestrzegać własnych praw.

Innymi słowy, procesy prawne i egzekwowanie prawa zostały wyprowadzone poza prawo. Prawo funkcjonuje tylko jako pojęcie teoretyczne. Mamy do czynienia z teorią i eksperymentem. Dane eksperymentalne nie zgadzają się z teorią.

Rozmawialiśmy z wieloma prawnikami. Nie określiłbym żadnego z nich jako “normalnego prawnika”. Trudności Kaisera nie są ani dziwne, ani przypadkowe. Mają one wytłumaczenie systemowe.

Pod wieloma względami II wojna światowa nie zakończyła się w 1945 roku. Obecnie spłacam kredyt hipoteczny na mieszkanie w Zielonej Górze (niemiecki Gruenberg). Moja obecność tam jest pośrednią konsekwencją II wojny światowej. Moi rodzice mieszkali we wschodniej Polsce przed II wojną światową. Obaj byli więźniami komunistycznych obozów koncentracyjnych w północnej Rosji po II wojnie światowej. Ich rodzinne nieruchomości znajdują się w obecnych granicach Białorusi. Ich gospodarstwa zostały zajęte przez władze radzieckie podczas okupacji tego obszaru po 1945 roku.

W którą stronę by nie spojrzeć, druga wojna światowa nie chce zniknąć.



Produkcja fałszywych narracji

Komentarz do artykułu We must support the citizens of Belarus during this brutal state crackdown, Renatas Norkus, Lithuanian Ambassador to the UK, Arkady Rzegocki, Polish Ambassador to the UK, and Dr Jonathan Eyal, Associate Director at Royal United Services Institute, The Sunday Telegraph, 8 lutego 2021. Wersja angielska: Production of fake narratives.

Lech S Borkowski comment in The Sunday Telegraph 8 February 2021
Lech S Borkowski, komentarz w The Sunday Telegraph 8 lutego 2021

8 Feb 2021 12:21AM

“Podobnie, jak Polska, której ruch solidarności cztery dekady wcześniej wywołał serię rewolucji kończących rządy sowieckie w Europie Centralnej i Wschodniej i utorował drogę pokojowemu przejściu do demokracji w regionie w końcu lat 1980”

Jest to stwierdzenie fałszywe i jednocześnie kluczowy element najnowszej mitologii. Ruch Solidarności był zorganizowany przez reżim komunistyczny w celu przejścia do następnej fazy dyktatury, jaką jest dyktatura ‘below-the-line’, czyli ‘pod powierzchnią’ lub inaczej ‘skrywana’. W tej fazie akty represyjne są bardziej starannie skrywane i maskowane. Dowody kontynuowanej przemocy są jednak wyraźnie widoczne, jeśli się wie, gdzie ich szukać.

Wiodący członkowie polskiej ‘opozycji’ wywodzą z kręgów samego reżimu.

Zachód jednak nie potrafił poprawnie zinterpretować nawet najbardziej podstawowych elementów tej komedii.

Polskie państwo nadal kontynuuje stosowanie metod komunistycznych i łamie prawa człowieka. W 2015 roku władze państwowe wydały fałszywe oświadczenie, że moja żona pianistka Małgorzata Głuchowska nie może dalej pracować jako nauczyciel fortepianu w państwowej szkole muzycznej i musi być wyrzucona z pracy. W dokumentach sfabrykowanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Zielonej Górze znajduje się orzeczenie w stylu sowieckim wydane przez psychologa oskarżające moją żonę o bliżej nieokreślone urojenia. Są to metody komunistyczne, których Zachód nie chce zauważyć i o których nie chce informować. Nagrania dźwiękowe dwóch rozmów z psychologiem, którym moja żona została poddana pod groźbą utraty pracy, są dostępne w serwisie Youtube. Polskie władze otrzymały szczegółowe informacje o działaniach przeciw naszej rodzinie, ale wybrały ochronę wykonawców brudnej roboty.

Nasza rodzina jest obiektem działań przestępczych z powodu więzienia moich rodziców w komunistycznych obozach koncentracyjnych w północnej Rosji, a ja zawsze popierałem ich decyzje. Zostałem wyrzucony z Wydziału Fizyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w 2015 po prawie dwóch dziesięcioleciach nękania, znęcania się i złego traktowania. Mam doktorat uniwesytetu amerykańskiego. Tu można przeczytać więcej na ten temat:

Kłamstwa, fałszerstwa i produkcja fałszywych narracji, cała mitologia bohaterskiej ‘opozycji’ są dobrze przećwiczone w Europie wschodniej. Tutaj nie było żadnego przejścia do uczciwości i autetyczności. Ludzie tak przywykli do kłamstw i fałszerstw w życiu codziennym, że łamanie prawa nie robi na nikim wrażenia.

Podobna komedia jest odgrywana dziś na Białorusi. Tam wychodzący na ulicę spełniają życzenie reżimu.

Bieżący artykuł jest także podporządkowany narracji komunistycznej/rosyjskiej, z której wyeliminowano okupację Polski wschodniej przez Związek Radziecki od roku 1939 i działania ludobójcze przeciwko polskiej ludności oraz każdemu opierającemu się komunizmowi.

Dzisiejsza Białoruś jest tworem komunistycznym. Nie ma nic wspólnego z Unią polsko-litewską. Ambasadorowie Litwy i Polski popełniają w artykule historyczne fałszerstwo.

Moi rodzice mieszkali w Polsce wschodniej, która została później podzielona na tzw. sowieckie ‘republiki’ ukraińską, białoruską i litewską. Zostali pozbawieni polskiego obywatelstwa w wyniku nielegalnej umowy w Jałcie, zawartej za plecami polskiego rządu. Niestety, rządy Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych uczestniczyły w tym akcie, wbrew woli ludności, nie mając do tego ani moralnych ani prawnych podstaw.

Page 1 of 24
1 2 3 24