BBC documentary Borrowed Pasture 1960

Polish version: Film BBC Pożyczone Pastwisko z 1960

Borrowed Pasture 1960 BBC documentary directed by John Ormond, narrated by Richard Burton
Borrowed Pasture 1960 BBC documentary directed by John Ormond, narrated by Richard Burton

The men in the BBC documentary Borrowed Pasture, Eugeniusz Okołowicz, photographer, and Włodzimierz Bułaj, electrician, were in the Polish Army during September 1939 campaign of WWII, then crossed into Lithuania where they were interned, to avoid capture by either Germans or Russians. Soviets occupied Lithuania in Spring 1940 and transferred the interned Poles to Russian camps. My wife’s grandfather Aleksander Głuchowski was also among them.

Włodzimierz Bułaj, electrician, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture
Włodzimierz Bułaj, electrician, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture
Eugeniusz Okołowicz, photographer, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture
Eugeniusz Okołowicz, photographer, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture

The camps, where Włodzimierz/Wlodek Bułaj was held, marked with yellow pins on the enclosed map:

Lithuania, Wiłkomierz
Yukhnov, Kaluga Oblast, from 15 July 1940
Ponoy in the Kola Peninsula, Murmansk Oblast, from 6 June 1941
Yuzha, Ivanovo Oblast

Camps, where Eugeniusz Okołowicz was held are marked by blue pins:

Lithuania, Mejszagoła
Kozielsk/Kozelsk, from 13 July 1940
Gryazovets, Vologda Oblast, from 2 July 1941 to 3 September 1941

Orange pin is the location of Tatishchevo, Saratov Oblast, where both men arrived in September 1941. This was one of the meeting points for Polish soldiers and their dependants after they were released from the Soviet camps, following the German attack on the Soviet Union in June 1941.

Locations associated with Włodzimierz Bułaj and Eugeniusz Okołowicz, Soviet camps 1940-1941
Locations associated with Włodzimierz Bułaj and Eugeniusz Okołowicz. Green pin – the Penygaer Farm in Wales, yellow pins – camps, where Włodzimierz Bułaj was held in 1939-1941, blue pins – camps, where Eugeniusz Okołowicz was held in 1939-1941, orange pin – Tatishchevo, one of meeting points for Polish soldiers released from captivity by Russians following the German attack in 1941.

Note the location of the Ponoy camp at the tip of the Kola Peninsula. It is a barren tundra in an uninhabited land, very far from any human settlements. Soviets referred to it as the ‘Ponoy point’. Number of prisoners at this location was about 4 thousand. Many of them would be dead during the following months, had they been kept there longer. NKVD documents state the POWs were to be used for the construction of an airfield. It is obvious, however, that the death toll would be enormous. That was probably the aim: to kill by exhaustion and hunger.

My wife’s grandfather was in the same camps of Kozielsk/Kozelsk and Gryazovets as Okołowicz. Thousands of earlier Polish POWs from the Kozielsk camp were murdered by the Russians at the Katyn site near Smolensk in April and May 1940. Returning to Poland under Communist/Soviet control after the war was therefore very risky. Many of the Poles interned in Lithuania and later in the Soviet camps lived in eastern Poland, which was occupied by the Soviet Union after the war. This was the case of Głuchowski and could be the case of Bułaj and Okołowicz as well.

Aleksander Głuchowski arrived in Poland in 1947 to reunite with his son he last saw in 1939, his wife having died of hunger, exhaustion and disease in 1945. He was arrested by the Communist secret police and imprisoned. He died in 1952 at the age of 45.

The 22 December 1959 edition of Western Mail (Glamorgan County) noted that cameraman William Greenhaigh served at the mass celebrated at the farm:

Wearing gumboots, he recently served at a Roman Catholic Mass for two elderly Poles on a remote farm in Carmarthenshire.

The BBC Welsh television unit, of which he is a member, was on location, shooting scenes for “Borrowed Pastures” – featuring Polish farmers who have left their native land to settle in Wales.

Coventry Evening Telegraph, 15 June 1960, in the article Tribute to Courage of Polish Farmers:

A happy ending has been provided to one of the most fascinating human interest stories in recent years, which began when about 100 Welsh farms passed into the possession of Polish Ex-Servicemen at the end of the war.


Two such people were Eugeniusz Okolowicz and Wlodek Bulaj, who borrowed enough money to buy infertile acres and ruined buildings of Penygaer Farm, Trawsmawr, Carmarthen, which had stood abandoned for 20 years.


Neither knew much about farming, but they managed to clear a mountain stream to an old mill and harness a generator. Living on a few groceries and two tins of meat a week, they built up a small herd of cattle and found market for the milk. Also, they found an old tractor, which they bought for £4 10s.


Today, they still work 18 hours a day; their only contact with the rest of the world being a weekly rendezvous with a travelling grocer, and a six-monthly visit of a Polish priest.

The courageous battle of these two men was spotlighted last month in the film, “Borrowed Pasture”, shown on BBC TV, and the Hawker Siddeley Group offered the two farmers one of its new aero-dynamically designed Gloster forage harvesters, worth some £300. An offer which was speedily accepted.


The presentation of the Harvester – built by the same experts who designed Gloster Javelin and Gloster Meteor jet fighters – was made at Penygaer Farm yesterday by a Gloster board member, Mr. W. W. W. Downing.

Coventry Evening Telegraph, 15 June 1960, article Tribute to Courage of Polish Farmers
From the Coventry Evening Telegraph, 15 June 1960, article Tribute to Courage of Polish Farmers

On Friday, January 6 1961, The South Wales Gazette, Monmouthshire, noted

The BBC Film Unit’s presentation of “Borrowed Pasture” which can be seen on Wednesday, attracted a great deal of attention when it was shown in May last year […]


The film, written and produced by John Ormond, tells the story of two former soldiers in the Polish Army, who settled in a bleak decaying farm on a Carmarthenshire hill-side. […]


The film’s most moving passage deals with loneliness of Wlodek Bulaj, one of the farmers. Bulaj has not seen his wife for 22 years.

John set about the task of helping Bulaj to get Polish and British visas for Mrs Bulaj to come to Wales.


Viewers who had seen the film sent money to help. After months of delay, Mrs Bulaj is now at the farm, having been reunited with her husband in Ormond’s own home. Now she can stay in Britain indefinitely.

The article mentions ‘Polish and British visas for Mrs Bulaj’. This may indicate that the family lived in eastern Poland, occupied by the Soviet Union after WWII.

Here is the scene from the film, in which Włodek is looking at his family pictures. The little daughter he last saw in 1939 has just got married.

BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at pictures of family last seen twenty years earlier
BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at pictures of family last seen twenty years earlier
BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at his daughter's wedding picture
BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at his daughter’s wedding picture

However, in 1963, a little over two years after the reunion with his wife, Włodzimierz Bułaj died. What happened to his wife, Mr. Okołowicz, and the farm?

The personal dimension of the story is closely linked with the Communist policy of elimination and separation of anyone not willing to serve the totalitarian system. I mentioned my wife’s grandfather, who was prevented from reuniting with his son, my father in law, and imprisoned upon arrival in Poland in 1947.

Farms of my grandparents on both sides in eastern Poland were seized by Soviet authorities after WWII. Nearly entire family on my mother’s side were sent to concentration camps in different parts of the Soviet Union. Some were tortured. My parents met in the camps. Later on, in the 1980s, Soviet authorities refused permission for my visit to the family still remaining in the Soviet-occupied territory. In 2015, after many years of harassment, my wife and I were expelled from our workplaces at the State School of Music in Zielona Góra and University in Poznań, respectively. Despite official proclamations, the Communist policies continue. I am now in London in the UK, where I came in 2016, while my wife remains in Poland. The story of Bułaj, Okołowicz, Głuchowski, and others like them is not over. It continues.


Surrealistyczne przeszkody

Komentarz do artykułu ‘Rabunek,’ Fascynujące Refleksje o Tym, Co Naziści Zagrabili i o Możliwych Konsekwencjach Odzyskania Strat, recenzja książki Menachema Kaisera.

Dwight Garner, The New York Times, 8 marca 2021.

Lech S Borkowski comment in New York Times 9 March 2021
Lech S Borkowski, komentarz w New York Times 9 marca 2021

Mam nadzieję, że Kaiser odzyska swoją rodzinną własność. Znam dobrze tego rodzaju “przeszkody kafkowskie” w Polsce. Pamiętajmy o obecności czerwonego słonia w pokoju. Moja żona i ja mieliśmy wiele do czynienia w ostatnich latach z administracją państwową, prawem, różnymi kwestiami prawnymi, prokuraturą, korespondencją z przedstawicielami władz różnych szczebli. Surrealistyczne problemy wspomniane wcześniej są objawem podstawowych, głębszych spraw. To nie są anomalie. Oznaczają modus operandi państwa, które nie chce przestrzegać własnych praw.

Innymi słowy, procesy prawne i egzekwowanie prawa zostały wyprowadzone poza prawo. Prawo funkcjonuje tylko jako pojęcie teoretyczne. Mamy do czynienia z teorią i eksperymentem. Dane eksperymentalne nie zgadzają się z teorią.

Rozmawialiśmy z wieloma prawnikami. Nie określiłbym żadnego z nich jako “normalnego prawnika”. Trudności Kaisera nie są ani dziwne, ani przypadkowe. Mają one wytłumaczenie systemowe.

Pod wieloma względami II wojna światowa nie zakończyła się w 1945 roku. Obecnie spłacam kredyt hipoteczny na mieszkanie w Zielonej Górze (niemiecki Gruenberg). Moja obecność tam jest pośrednią konsekwencją II wojny światowej. Moi rodzice mieszkali we wschodniej Polsce przed II wojną światową. Obaj byli więźniami komunistycznych obozów koncentracyjnych w północnej Rosji po II wojnie światowej. Ich rodzinne nieruchomości znajdują się w obecnych granicach Białorusi. Ich gospodarstwa zostały zajęte przez władze radzieckie podczas okupacji tego obszaru po 1945 roku.

W którą stronę by nie spojrzeć, druga wojna światowa nie chce zniknąć.



Produkcja fałszywych narracji

Komentarz do artykułu We must support the citizens of Belarus during this brutal state crackdown, Renatas Norkus, Lithuanian Ambassador to the UK, Arkady Rzegocki, Polish Ambassador to the UK, and Dr Jonathan Eyal, Associate Director at Royal United Services Institute, The Sunday Telegraph, 8 lutego 2021. Wersja angielska: Production of fake narratives.

Lech S Borkowski comment in The Sunday Telegraph 8 February 2021
Lech S Borkowski, komentarz w The Sunday Telegraph 8 lutego 2021

8 Feb 2021 12:21AM

“Podobnie, jak Polska, której ruch solidarności cztery dekady wcześniej wywołał serię rewolucji kończących rządy sowieckie w Europie Centralnej i Wschodniej i utorował drogę pokojowemu przejściu do demokracji w regionie w końcu lat 1980”

Jest to stwierdzenie fałszywe i jednocześnie kluczowy element najnowszej mitologii. Ruch Solidarności był zorganizowany przez reżim komunistyczny w celu przejścia do następnej fazy dyktatury, jaką jest dyktatura ‘below-the-line’, czyli ‘pod powierzchnią’ lub inaczej ‘skrywana’. W tej fazie akty represyjne są bardziej starannie skrywane i maskowane. Dowody kontynuowanej przemocy są jednak wyraźnie widoczne, jeśli się wie, gdzie ich szukać.

Wiodący członkowie polskiej ‘opozycji’ wywodzą z kręgów samego reżimu.

Zachód jednak nie potrafił poprawnie zinterpretować nawet najbardziej podstawowych elementów tej komedii.

Polskie państwo nadal kontynuuje stosowanie metod komunistycznych i łamie prawa człowieka. W 2015 roku władze państwowe wydały fałszywe oświadczenie, że moja żona pianistka Małgorzata Głuchowska nie może dalej pracować jako nauczyciel fortepianu w państwowej szkole muzycznej i musi być wyrzucona z pracy. W dokumentach sfabrykowanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Zielonej Górze znajduje się orzeczenie w stylu sowieckim wydane przez psychologa oskarżające moją żonę o bliżej nieokreślone urojenia. Są to metody komunistyczne, których Zachód nie chce zauważyć i o których nie chce informować. Nagrania dźwiękowe dwóch rozmów z psychologiem, którym moja żona została poddana pod groźbą utraty pracy, są dostępne w serwisie Youtube. Polskie władze otrzymały szczegółowe informacje o działaniach przeciw naszej rodzinie, ale wybrały ochronę wykonawców brudnej roboty.

Nasza rodzina jest obiektem działań przestępczych z powodu więzienia moich rodziców w komunistycznych obozach koncentracyjnych w północnej Rosji, a ja zawsze popierałem ich decyzje. Zostałem wyrzucony z Wydziału Fizyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w 2015 po prawie dwóch dziesięcioleciach nękania, znęcania się i złego traktowania. Mam doktorat uniwesytetu amerykańskiego. Tu można przeczytać więcej na ten temat:

Kłamstwa, fałszerstwa i produkcja fałszywych narracji, cała mitologia bohaterskiej ‘opozycji’ są dobrze przećwiczone w Europie wschodniej. Tutaj nie było żadnego przejścia do uczciwości i autetyczności. Ludzie tak przywykli do kłamstw i fałszerstw w życiu codziennym, że łamanie prawa nie robi na nikim wrażenia.

Podobna komedia jest odgrywana dziś na Białorusi. Tam wychodzący na ulicę spełniają życzenie reżimu.

Bieżący artykuł jest także podporządkowany narracji komunistycznej/rosyjskiej, z której wyeliminowano okupację Polski wschodniej przez Związek Radziecki od roku 1939 i działania ludobójcze przeciwko polskiej ludności oraz każdemu opierającemu się komunizmowi.

Dzisiejsza Białoruś jest tworem komunistycznym. Nie ma nic wspólnego z Unią polsko-litewską. Ambasadorowie Litwy i Polski popełniają w artykule historyczne fałszerstwo.

Moi rodzice mieszkali w Polsce wschodniej, która została później podzielona na tzw. sowieckie ‘republiki’ ukraińską, białoruską i litewską. Zostali pozbawieni polskiego obywatelstwa w wyniku nielegalnej umowy w Jałcie, zawartej za plecami polskiego rządu. Niestety, rządy Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych uczestniczyły w tym akcie, wbrew woli ludności, nie mając do tego ani moralnych ani prawnych podstaw.


Komedia International

Komentarz do artykułu Alexei Navalny has prisoner of conscience status revoked by human rights group Amnesty International, Amnesty International cofnęła Nawalnemu status więźnia sumienia, Marc Bennetts w The Times, 24 lutego 2021. Zamieściłem tekst pod artykułem na stronie internetowej gazety, gdzie został natychmiast zablokowany, a później usunięty. Wersja angielska: Comedy International.

Lech S Borkowski comment in The Times 24 February 2021
Lech S Borkowski, komentarz w The Times 24 lutego 2021
Lech S Borkowski comment in The Times 24 February 2021 blocked
Lech S Borkowski, komentarz w The Times 24 lutego 2021 został natychmiast zablokowany

Komedia trwa. Amnesty International ignoruje obecność pomników Dziuerżyńskiego w Rosji, ulic i miast jego imienia. Nie zauważyłem, że Nawalny lub ktokolwiek inny w Rosji protestował przeciwko ich obecności. Czy Amnesty zapytała, dlaczego rosyjscy “dysydenci” milczą w sprawie zbrodni komunistycznych?

Nawalny jest projektem państwowym. Promowanie korupcji jako głównej kwestii w państwie uformowanym na komunistycznym ludobójstwie jest oczywistym odwracaniem uwagi. Zbrodnie te są oczywiście tabu zarówno w Rosji, jak i wśród działaczy Amnesty.

Chciałbym również przypomnieć Amnesty, że informowaliśmy ich o sprawie Małgorzaty Głuchowskiej w Polsce, pianistki i nauczycielki fortepianu, która została wyrzucona z pracy w 2015 roku. Podczas rutynowych badań w ramach służby medycyny pracy polskie władze poddały ją dwóm upokarzającym wizytom u psychologa pod groźbą utraty pracy w instytucji państwowej. Sfabrykowały fałszywe oświadczenie podpisane przez psychologa i lekarzy medycyny pracy, twierdząc, że nie była w stanie dalej wykonywać swojej pracy. Była najlepszą nauczycielką fortepianu w Państwowej Szkole Muzycznej w Zielonej Górze. Jej uczniowie zdobyli najwięcej nagród na krajowych i międzynarodowych konkursach pianistycznych. Wcześniej napisaliśmy wiele listów do władz państwowych w Polsce, ujawniając łamanie przez nich prawa i praw człowieka.

Opublikowaliśmy na Youtube nagrania dźwiękowe rozmów mojej żony z psychologiem. Po pierwsze, państwo przymusem poddające kogoś wizycie u psychologa jest wyraźnie totalitarne. Po drugie, jeśli ktoś tutaj nie nadaje się do kontynuowania pracy w swoim zawodzie, to są to psycholog, lekarze medycyny pracy uczestniczący w tej operacji, a także rządzący i prokuratura, które sfałszowały postępowanie po naszych doniesieniach i chroniły bezpośrednich sprawców.

Zapraszam Amnesty i inne organizacje praw człowieka, aby zaangażowały się w naszą sprawę. Wyjdźcie ze swojego kokonu i zobaczcie prawdziwy świat.

Kampania przeciwko naszej rodzinie trwała latami. Informowaliśmy wiele osób w różnych krajach, ale do tej pory nikt w mediach ani wyżej wymienionych organizacjach nie poprosił o kontakt i informacje.



Parlament Europejski ignoruje ofiary metod komunistycznych

Komentarz do artykułu redakcyjnego The Times view on Russia sanctions: Punishing Putin, 23 lutego 2021. Wersja angielska: EU Parliament ignores victims of Communist methods.

Lech S Borkowski comment The Times 23 February 2021
Lech S Borkowski, komentarz w The Times 23 lutego 2021

Polskie władze użyły służby medycyny pracy przeciwko mojej żonie w 2015 roku. Wydane zostało fałszywe oświadczenie lekarskie, aby wyrzucić ją z pracy pianistki i nauczycielki fortepianu w Państwowej Szkole Muzycznej w Zielonej Górze. Dokonano tego za zgodą rządu. Mamy szczegółowe dowody, w tym nagrania dźwiękowe, które są dostępne na YouTube. Moja żona została oskarżona przez psychologa o nieokreślone urojenia. Pod groźbą utraty pracy została zmuszona do dwukrotnej wizyty u psychologa w ramach rutynowej kontroli medycyny pracy.

Wcześniej napisaliśmy wiele listów do przedstawicieli aparatu państwowego, wskazując na łamanie prawa i praw człowieka podczas wieloletniej intensywnej kampanii przeciwko naszej rodzinie. Kilkakrotnie powiadamialiśmy o tym posłów do Parlamentu Europejskiego. Zignorowali nas. Skontaktowaliśmy się również z organizacjami praw człowieka, które milczały.

Europa lubi deklaracje dotyczące praw człowieka, ale nienawidzi współpracy z ofiarami i zrobienia czekogolwiek rzeczywistego.

Członkowie mojej rodziny, w tym moi rodzice, obywatele polscy, byli więźniami komunistycznych obozów koncentracyjnych w północnej Rosji po II wojnie światowej. W Parlamencie Europejskim jest miejsce dla członków komunistycznych organizacji totalitarnych, ale w kraju Unii Europejskiej nie ma miejsca dla ofiar metod komunistycznych.



Doświadczenie zawodowe

Komentarz do artykułu Morgan Sondelmeier w The Telegraph The Uber ruling is meddlesome over-regulation – which will ultimately backfire, Wyrok w sprawie firmy Uber jest nadmierną ingerencją i przyniesie niekorzystne skutki, 19 lutego 2021. Wersja angielska: Work experience.

Lech S Borkowski comment The Telegraph 19 February 2021Lech S Borkowski, komentarz w The Telegraph 19 lutego 2021

19 Lutego 2021 20:43

Wątpię, by autorka pracowała na najniższych szczeblach samozatrudnienia. Wygláda na to, że nie kontaktowała się z samymi pracownikami Ubera. Wydaje się jej, że może pisać w imieniu wszystkich innych, nie mając doświadczenia podobnego rodzaju ani nie zbierając opinii pracowników Ubera.

Kiedy przyjechałem do Londynu w 2016 roku, musiałem szybko znaleźć pracę. Przyjechałem, bo zostałem zwolniony z uniwersytetu w Polsce, gdzie pracowałem jako profesor fizyki. Moja żona pianistka została zwolniona z pracy w państwowej szkole muzycznej. Nasza rodzina od bardzo dawna jest obiektem ostrych represji z powodów politycznych. Byliśmy zadłużeni i bardzo narażeni na utratę mieszkania w Polsce, za które wciąż spłacamy kredyt hipoteczny.

Chociaż mam wysokie kwalifikacje i doktorat uniwersytetu amerykańskiego, nikt nie czekał na mnie na terminalu autobusowym Victoria, gdzie przyjechałem pewnego czerwcowego poranka. Nie było komitetu powitalnego ani czerwonego dywanu. Nawet pokój, który zarezerwowałem przed wyjazdem z Polski, stał się nagle niedostępny.

W mojej pierwszej pracy sprzątałem sieć restauracji w nocy. Byłem zatrudniony przez belgijską sieć restauracji mającą wiele lokali w centrum Londynu. Moje podstawowe prawa były naruszane. Nie płacono mi za transport między restauracjami i za czas spędzony na przemieszczaniu się z jednego lokalu do drugiego. Czytałem ustawę regulującą płace pracowników w tych okolicznościach i było jasne, że firma naruszyła prawo. Nikt jednak nie chciał mnie słuchać. Mój litewski partner i ja zostaliśmy ostatecznie zwolnieni po 99 nocach ciągłej pracy bez czasu wolnego. Proponowano nam jedną noc wolną w tygodniu, ale nie tydzień wolnego po kilku tygodniach ciągłej pracy. Nasza propozycja miała większy sens, ponieważ dałaby nam czas na podróżowanie i odwiedzanie rodziny. Jedna noc w tygodniu mogła tylko zaburzyć nasz zegar biologiczny, nie dając żadnych korzyści. Otrzymaliśmy część należnych pieniędzy kilka miesięcy później po tym, jak wysłałem e-mail z wyszczególnieniem kwot, które firma nam jest winna i podstawą naszych obliczeń.

Było to poniżające doświadczenie.

W następnej pracy byłem samozatrudnionym roznosicielem ulotek. Teoretycznie byłem podwykonawcą firmy zajmującej się dystrybucją ulotek. Jednak w rzeczywistości byliśmy pracownikami. Każdego dnia musieliśmy pojawiać się w określonym miejscu gdzieś w Londynie o określonej porze i nie mieliśmy nic do powiedzenia na ten temat. Można było to tylko zaakceptować lub nie podejmować pracy. Czas rozpoczęcia nie podlegał negocjacji, nawet jeśli należało stawić się na obrzeżach Londynu na przykład o godzinie 6 rano z powodu wyjazdu do pracy daleko poza Londyn, gdy koordynator akcji ulotkowej nie chciał opóźnić czasu rozpoczęcia. Przejazd przez Londyn zajmuje parę godzin. Pracowaliśmy pod ścisłym nadzorem. Każdy kierownik zmiany był również osobą samozatrudnioną. Mówił nam, czego firma od nas oczekuje. Dziwaczne, prawda? Reprezentował wprawdzie firmę, ale nie był jej pracownikiem.

Byłem zmuszony przychodzić do pracy w stroju sportowym, chociaż nie powodowało to ani lepszej ani szybszej pracy. Było to po prostu mniej wygodne. Pewnego dnia byliśmy filmowani, wykonując jogging podczas dostarczania ulotek. Nie wyraziłem zgody na filmowanie. Najwyraźniej zrobiono to, aby zaimponować niektórym klientom. Zarówno filmowanie, jak i zmuszanie do biegania było upokarzające. Nie było jednak zbyt dużego wyboru. Wyrażenie krytycznego poglądu w pewnej sprawie spowodowało wezwanie do biura w zachodnim Londynie, gdzie najpierw kazano mi czekać pół godziny, po czym nastąpiła nieprzyjemna rozmowa z szefem biura. Celem było oczywiście zademonstrowanie, jak nieistotnym jest ktoś w mojej roli. Całkowicie upokarzające, ogromna strata czasu.

Firma chciała prezentować wizerunek osób wykonujących pracę dla zabawy i zarabiających przy okazji trochę pieniędzy. Logo firmy zawiera sylwetkę biegacza. Została ona oceniona bardzo pozytywnie w konkursie telewizyjnym kilka lat wcześniej. Rzeczywistość jest jednak inna.

Miałem także do czynienia z zastraszaniem i innymi niedogodnościami. Byłem więc czasami nękany w imieniu firmy przez innego samozatrudnionego podwykonawcę. To nienormalne. Zdarzały się też sytuacje kojarzące się z niewolnictwem, kiedy siedzieliśmy w samochodzie gdzieś poza Londynem i nikt nie mógł powiedzieć, jak długo będzie trwała taka sytuacja. To był rezultat czyjegoś złego planowania i nie płacono nam za czas spędzony na czekaniu.

Firma nie robiła nic, aby zatroszczyć się o potrzeby fizjologiczne. W tej pracy chodzi się nieprzerwanie przez 6-8 godzin. Co zrobić, jeśli pojawia się potrzeba fizjologiczne? Było to traktowane jako problem roznosiciela a nie firmy. Praca rozpoczyna się i kończy o o wyznaczonych godzinach. Przerwy na wizyty w toalecie nie były częścią harmonogramu i firma ignorowała ten problem.

Czy autorka artykułu ma podobne doświadczenie zawodowe?

Jeśli ktoś chciałby uzyskać więcej informacji na ten temat, może skontaktować się ze mną za pomocą Twittera.




Simplified narratives come with consequences

Comment on an opinion piece 76 years on, Belsen’s lessons are more important than ever by Karen Pollock in The Times, April 15 2021.

Lech S Borkowski comment in The Tmes 15 April 2021
Lech S Borkowski, comment in The Times, April 15 2021

‘During the Second World War, a generation of young people across Europe were conscripted to fight for their country. For six long years, these mainly young men were separated from their loved ones, lived in fear and died in their millions.’

Some were conscripted to fight for their occupiers. My father, Polish citizen, was conscripted in 1944 to fight for the Soviet occupiers in a Polish army formed under Communist control. His family lived in eastern Poland, area with a sizeable Jewish population, which was already under the second Soviet occupation during that war. He faced an impossible choice: to fight one evil on behalf of another one with high likelihood of being killed or desert from the Communist army. He and many others chose the latter. His group was later captured by the Soviet force. Many were tortured. They were sent to Russian concentration camps after the war. He spent eight years in the camp and further two years in exile in northern Russia.

I understand, of course, where the need for simplified narratives comes from. However, oversimplification comes with consequences.

We must also realise, that evil lives on. It is contagious, it mutates and continues to destroy human lives. It hasn’t stayed behind on the grounds of WWII Nazi camps. While a great effort has been made to develop immune response to one type of evil, there are other variants that spread almost uninhibited.



Fake victim, fake opposition in Russia

Comment on the article Navalny details regime of punishment and torture in prison by Maria Georgieva in The Times, 29 March 2021.

Lech S Borkowski comment The Times 30 March 2021
Lech S Borkowski, comment in The Times 30 March 2021

This is a ridiculous comedy. Russian state apparatus can do what they want. If the messages travel outside, then this is exactly what the Russian authorities want. Navalny is not a victim of that state. He is one of them.

My parents and other family members were prisoners of Communist concentration camps in Russia. This is the same Russia, but Navalny is a fake victim. The trick is to talk about fake victims instead of real ones.

Fake opposition is already a hundred-year old concept in Russia.



Cognitive battlefield

Comment to the article Stalin’s War by Sean McMeekin, review — a different way to look at WWII by Dominic Sandbrook in The Sunday Times, 21 March 2021.

Lech S Borkowski comment in The Sunday Times 22 March 2021
Lech S Borkowski, comment in The Sunday Times 22 March 2021

‘[WWII] didn’t begin in September 1939, when Hitler invaded Poland, but eight years earlier with the Japanese invasion of Manchuria. It didn’t end in the summer of 1945, but dragged on until the autumn of 1989, when the Soviet empire finally broke up.’

Nazi Germany and Communist Russia jointly invaded Poland in September 1939, slight delay on the Russian side notwithstanding. 1989 is not the end of WWII. 1989 is significant mainly as the date of West’s crucial defeat on the cognitive battlefield.

Also, no one here seems to be concerned that the Yalta deal, signed by Churchill, Roosevelt, and Stalin in 1945 was an illegal one.



Horrible wasteful bureaucracy

Comment on the article EU launches legal challenge against UK over ‘unlawful’ Gibraltar state aid by Catherine Neilan in The Telegraph, 19 March 2021.

Lech S Borkowski comment in The Telegraph 19 March 2021
Lech S Borkowski comment in The Telegraph 19 March 2021
Lech Borkowski 

EU is such a horrible wasteful bureaucracy. In 2017, several of us were driven from London to Truro in Cornwall to distribute some job training/job scheme leaflets paid for by the EU. I worked for a leaflet distribution company at the time. However, this money had to be sent to Brussels by the UK government first and later was sent back to sponsor this bizarre action. Letting some guys in a foreign country decide what is good for Britain, or any other country, and what job training schemes to support means loss of sovereignty.

And what was the carbon footprint of our round trip?

Several years earlier I witnessed a total waste of money provided by the EU to Poland. They sponsored theatrical workshop in a local theatre my daughter’s class was to participate in. The workshop was a fiction and was cut short. Waste of time and waste of money. I am sure the subsequent fictional report looked good on paper.

Another day I came to pick up my daughter from school in Poland and was surprised to find that she was compulsorily subjected to a medical superficial examination she did not need and we parents have not agreed to. When individuals and families are stripped of their fundamental rights and their dignity, that’s totalitarianism. We have not agreed to our daughter being undressed in front of some strange people. This was sponsored by the EU.


Page 2 of 24
1 2 3 4 24