Categories
Blog-PL

Film BBC Pożyczone Pastwisko z 1960

Wersja angielska: BBC documentary Borrowed Pasture 1960

Borrowed Pasture 1960 BBC documentary directed by John Ormond, narrated by Richard Burton
Pożyczone Pastwisko, Borrowed Pasture, film dokumentalny BBC z 1960, reżyseria John Ormond, tekst czyta Richard Burton

Bohaterowie filmu dokumentalnego BBC Borrowed Pasture, Pożyczone Pastwisko, fotograf Eugeniusz Okołowicz i elektryk Włodzimierz Bułaj byli na początku drugiej wojny światowej, we wrześniu 1939, żołnierzami Wojska Polskiego. Następnie przedostali się na Litwę, gdzie zostali internowani, aby uniknąć niewoli u Niemców lub Rosjan. Sowieci zajęli Litwę wiosną 1940 roku i przenieśli internowanych Polaków do obozów rosyjskich. Wśród nich był również dziadek mojej żony Aleksander Głuchowski.

Włodzimierz Bułaj, electrician, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture
Włodzimierz Bułaj, elektryk, żołnierz armii polskiej w drugiej wojnie światowej, na Penygaer Farm w hrabstwie Carmarthenshire, Walia, w filmie dokumentalnym BBC Borrowed Pasture, Pożyczone Pastwisko, z 1960
Eugeniusz Okołowicz, photographer, former Polish Army WWII soldier, at the Penygaer Farm in Carmarthenshire, Wales, in 1960 documentary Borrowed Pasture
Eugeniusz Okołowicz, fotograf, żołnierz armii polskiej w czasie drugiej wojny światowej, na Penygaer Farm w harbstwie Carmarthenshire, Walia, w filmie dokumentalnym BBC Borrowed Pasture, Pożyczone Pastwisko, z 1960

Obozy, w których Włodzimierz/Wlodek Bułaj był przetrzymywany, są zaznaczone kolorem żółtym na załączonej mapie:

Litwa: Wiłkomierz
Związek Radziecki:
Juchnów, Kaługa Obłast, od 15 lipca 1940
Ponoj na Półwyspie Kola, Murmańsk Oblast, od 6 czerwca 1941
Juża, Iwanowo Obłast

Obozy, w których Eugeniusz Okołowicz był przetrzymywany, są zaznaczone kolorem niebieskim na mapie:

Litwa: Mejszagoła
Związek Radziecki:
Kozielsk, od 13 lipca 1940
Griazowiec, Wołogda Obłast, od 2 lipca 1941 do 3 września 1941

Znak pomarańczowy wskazuje Tatiszczewo w Obłasti Saratov, gdzie obaj dotarli we wrześniu 1941. Był to jeden z punktów zbornych dla żołnierzy polskich i ich bliskich po wypuszczeniu z obozów rosyjskich w następstwie niemieckiego ataku na Związek Radziecki w czerwcu 1941.

Locations associated with Włodzimierz Bułaj and Eugeniusz Okołowicz, Soviet camps 1940-1941
Miejsca związane z Włodzimierzem Bułajem i Eugeniuszem Okołowiczem. Kolor zielony – Penygaer Farm w Walii, żółty – obozy, w których Włodzimierz Bułaj był internowany i więziony w 1939-1941, niebieski – obozy, w których Eugeniusz Okołowicz był internowany i więziony w 1939-1941, pomarańczowy – Tatiszczewo, jeden z punktów zbornych żołnierzy polskich wypuszczonych z obozów rosyjskich po ataku Niemiec na Związek Radziecki.

Zwróćmy uwagę na położenie obozu Ponoj na końcu półwyspu Kola. Jest to tundra na pustkowiu, daleko od osad ludzkich. Sowieci nazwali to miejsce ‘punkt Ponoj’. Więźniów w tym obozie było około 4 tysięcy. Wielu z nich zmarłoby w nadchodzących miesiącach, gdyby byli trzymani tam dłużej. Dokumenty NKWD stwierdzają, że polscy jeńcy wojenni mieli być tam wykorzystani do budowy pasa startowego dla samolotów. Jest jednak oczywiste, że śmiertelność wśród więźniów byłaby ogromna. Taki zapewne był cel: zabić zimnem, wyczerpaniem i głodem.

Dziadek mojej żony był więziony w Kozielsku i Griazowcu w tym samym czasie, co Okołowicz. W kwietniu i w maju 1940 Rosjanie zamordowali w Katyniu w pobliżu Smoleńska tysiące polskich jeńców wojennych z obozu w Kozielsku. Z tego względu powojenny powrót do Polski pod dyktaturą komunistyczno-radziecką był bardzo ryzykowny. Wielu Polaków internowanych na Litwie i później więzionych w obozach radzieckich mieszkało w Polsce wschodniej, która po drugiej wojnie światowej była okupowana przez Związek Rodziecki. Tak było w przypadku Głuchowskiego i tak mogło być też w przypadku Bułaja i Okołowicza.

Aleksander Głuchowski przybył po wojnie do Polski w 1947, aby połączyć się z synem, którego widział po raz ostatni w 1939. Żona zmarła z głodu, wycieńczenia i choroby w 1945. Został aresztowany przez komunistyczną tajną policję i uwięziony. Zmarł w 1952 w wieku 45 lat.

Gazeta Western Mail (Glamorgan County) w numerze z 22 grudnia 1959 odnotowała, że operator kamery William Greenhaigh służył do mszy odprawionej na farmie:

Ubrany w gumowce, niedawno służył na mszy rzymskokatolickiej dla dwóch starszych Polaków na odległej farmie w Carmarthenshire.

Pracuje w walijskiej ekipie telewizyjnej BBC, która kręciła sceny do filmu “Pożyczone Pastwisko” – z udziałem polskich rolników, którzy opuścili swoją ojczyznę i osiedli w Walii.

 

Coventry Evening Telegraph, 15 czerwca 1960 r., w artykule Tribute to Courage of Polish Farmers:

Coventry Evening Telegraph, 15 czerwca 1960, w artykule “Tribute to Courage of Polish Farmers”:

Szczęśliwe zakończenie otrzymała jedna z najbardziej fascynujących historii o ludzkich losach w ostatnich latach rozpoczęta w chwili, kiedy około 100 walijskich gospodarstw weszło w posiadanie polskich byłych żołnierzy po zakończeniu wojny.

 

Wśród nich są Eugeniusz Okolowicz i Włodek Bulaj, którzy pożyczyli wystarczająco dużo pieniędzy na zakup niepłodnych akrów i zrujnowanych budynków Farmy Penygaer, Trawsmawr, Carmarthen, które stały opuszczone przez 20 lat.

 

Niewiele wiedzieli o rolnictwie, ale udało im się oczyścić górski strumień do starego młyna i wykorzystać generator prądu elektrycznego. Żyjąc na kilku artykułach spożywczych i dwóch puszkach mięsa tygodniowo, wyhodowali małe stado bydła i znaleźli zbyt na produkowane przez nich mleko. Znaleźli też stary ciągnik, który kupili za 4 funty i 10 szylingów.

 

Dziś nadal pracują 18 godzin dziennie. Ich jedynym kontaktem ze światem jest cotygodniowe spotkanie ze sprzedawcą wędrownym i wizyta polskiego księdza raz na pół roku.

[…]

Waleczne zmagania tych dwóch mężczyzn zostały przedstawione w filmie “Pożyczone Pastwisko” pokazanym w ubiegłym miesiącu w telewizji BBC.  Hawker Siddeley Group zaoferowała tym polskim rolnikom jeden ze swoich kombajnów marki Gloster, warty około 300 funtów. Oferta została szybko przyjęta.

 

Wręczenie maszyny – wykonanej przez tych samych mistrzów mechaniki, którzy zaprojektowali myśliwce Gloster Javelin i Gloster Meteor – odbyło się wczoraj na Farmie Penygaer. Prezent przekazał członek zarządu firmy Gloster, pan W. W. W. Downing.

Coventry Evening Telegraph, 15 June 1960, article Tribute to Courage of Polish Farmers
Fragment artykułu “Tribute to Courage of Polish Farmers” w Coventry Evening Telegraph, 15 czerwca 1960

W piątek 6 stycznia 1961, The South Wales Gazette, Monmouthshire, napisała

Film dokumentalny telewizji BBC zatytułowany “Pożyczone Pastwisko”, który będzie można obejrzeć w środę, wzbudził duże zainteresowanie, kiedy został pokazany po raz pierwszy w maju ubiegłego roku. […]

 

Film, którego scenarzystą i producentem jest John Ormond, opowiada historię dwóch żołnierzy Armii Polskiej osiadłych na zaniedbanym gospodarstwie na zboczu wzgórza w hrabstwie Carmarthenshire. […]

 

Najbardziej poruszające ujęcie filmu przedstawia samotność jednego z tych rolników, Włodka Bułaja. Bułaj nie widział swojej żony od 22 lat.

 

John postanowił pomóc Bułajowi w załatwieniu wizy polskiej i wizy brytyjskiej dla pani Bułaj, aby mogła ona przyjechać do Walii.

 

Widzowie filmu wystąpili z pomocą, przysyłając pieniądze. Po miesiącach opóźnień pani Bułaj dotarła na farmę, a spotkanie z mężem odbyło się w domu Ormonda. Teraz może przebywać w Wielkiej Brytanii na stałe.

Artykuł mówi o “wizy polskiej i wizy brytyjskiej dla pani Bułaj”. To może oznaczać, że rodzina mieszkała w Polsce wschodniej okupowanej po drugiej wojnie światowej przez Związek Radziecki.

Oto scena z filmu, w której Włodek ogląda zdjęcia rodzinne. Jego mała córeczka, którą widział po raz ostatni w 1939, właśnie wyszła za mąż.

BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at pictures of family last seen twenty years earlier
Scena z filmu dokumentalnego BBC “Pożyczone Pastwisko” z 1960, w której Włodzimierz Bułaj ogląda zdjęcia swojej rodziny, z którą nie widział się od dwudziestu lat
BBC 1960 documentary Borrowed Pasture, Włodzimierz Bułaj is looking at his daughter's wedding picture
Film dokumentalny telewizji BBC “Pozyczone Pastwisko” z 1960. Włodzimierz Bułaj patrzy na zdjęcie ślubne swojej córki

Jednak w 1963, nieco ponad dwa lata po przyjeździe żony, Włodzimierz Bułaj zmarł. Co stało się z jego żoną, panem Okołowiczem i gospodarstwem?

Osobisty wymiar tej historii jest ściśle związany z komunistyczną polityką eliminacji i izolacji każdego, kto nie chciał służyć totalitarnemu systemowi. Wspomniałem o dziadku mojej żony, któremu komuniści nie pozwolili dzyskać syna, dziś mojego teścia, i uwięzili go po jego powrocie do Polski w 1947.

Gospodarstwa moich dziadków w Polsce wschodniej zostały po drugiej wojnie światowej zagrabione przez władze radzieckie. Niemal cała rodzina po stronie mojej mamy została uwięziona w obozach koncentracyjnych w różnych częściach Związku Radzieckiego. Niektórzy z nich byli torturowani. Moi rodzice poznali się w obozie. Później, w latach 1980-ch, władze radzieckie odmówiły pozwolenia na moją wizytę u rodziny nadal pozostającej na terytorium okupowanym przez Związek Radziecki. W roku 2015, po wielu latach nękania i znęcania się, moja żona i ja zostaliśmy wyrzuceni z naszych miejsc pracy w Państwowej Szkole Muzycznej w Zielonej Górze i Universitecie w Poznaniu. Pomimo oficjalnych deklaracji, polityka komunsityczna jest kontynuowana. Znajduję się teraz w Londynie w Wielkiej Brytanii, dokąd przybyłem w 2016, podczas gdy moja żona pozostaje w Polsce. Historia Bułaja, Okołowicza, Głuchowskiego i innych się nie skończyła. Trwa dalej.

https://twitter.com/LechSBorkowski
https://lsborkowski.com/pol/

Categories
Blog-PL

Surrealistyczne przeszkody

Komentarz do artykułu ‘Rabunek,’ Fascynujące Refleksje o Tym, Co Naziści Zagrabili i o Możliwych Konsekwencjach Odzyskania Strat, recenzja książki Menachema Kaisera.

Dwight Garner, The New York Times, 8 marca 2021.


Lech S Borkowski comment in New York Times 9 March 2021
Lech S Borkowski, komentarz w New York Times 9 marca 2021

Mam nadzieję, że Kaiser odzyska swoją rodzinną własność. Znam dobrze tego rodzaju “przeszkody kafkowskie” w Polsce. Pamiętajmy o obecności czerwonego słonia w pokoju. Moja żona i ja mieliśmy wiele do czynienia w ostatnich latach z administracją państwową, prawem, różnymi kwestiami prawnymi, prokuraturą, korespondencją z przedstawicielami władz różnych szczebli. Surrealistyczne problemy wspomniane wcześniej są objawem podstawowych, głębszych spraw. To nie są anomalie. Oznaczają modus operandi państwa, które nie chce przestrzegać własnych praw.

Innymi słowy, procesy prawne i egzekwowanie prawa zostały wyprowadzone poza prawo. Prawo funkcjonuje tylko jako pojęcie teoretyczne. Mamy do czynienia z teorią i eksperymentem. Dane eksperymentalne nie zgadzają się z teorią.

Rozmawialiśmy z wieloma prawnikami. Nie określiłbym żadnego z nich jako “normalnego prawnika”. Trudności Kaisera nie są ani dziwne, ani przypadkowe. Mają one wytłumaczenie systemowe.

Pod wieloma względami II wojna światowa nie zakończyła się w 1945 roku. Obecnie spłacam kredyt hipoteczny na mieszkanie w Zielonej Górze (niemiecki Gruenberg). Moja obecność tam jest pośrednią konsekwencją II wojny światowej. Moi rodzice mieszkali we wschodniej Polsce przed II wojną światową. Obaj byli więźniami komunistycznych obozów koncentracyjnych w północnej Rosji po II wojnie światowej. Ich rodzinne nieruchomości znajdują się w obecnych granicach Białorusi. Ich gospodarstwa zostały zajęte przez władze radzieckie podczas okupacji tego obszaru po 1945 roku.

W którą stronę by nie spojrzeć, druga wojna światowa nie chce zniknąć.

@LechSBorkowski

Categories
Blog-PL

Mity i fantazje w The Times

Komentarz do artykułu Regimes have learnt not to fear street protests, Reżimy nauczyły się nie obawiać protestów ulicznych, Roger Boyes w The Times, 27 października 2020. English version: Myths and fantasies in The Times.


Lech S Borkowski The Times 28 October 2020
Lech S Borkowski, komentarz w The Times, 28 października 2020

“Demokratyczne powstanie, które śledziłem najbardziej dokładnie, wzrost, upadek i ponowny wzlot Solidarności w Polsce w latach 1980-ch i 1990-ch, wciąż jest dobrą lekcją dla dzisiejszych rewolucjonistów.”

Roger Boyes donosił najwyraźniej z kraju Po La Land, nie z Polski. Solidarność była stworzona i kontrolowana przez komunistycznych strategów politycznych. Miliony ludzi się przyłączyły, kiedy uznały, że będzie to przez władze tolerowane. Mój ojciec, robotnik w fabryce odzieżowej również się przyłączył.

Będąc studentem pierwszego roku chemii, wziąłem udział w dwutygodniowym studenckim strajku okupacyjnym na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Później okazało się jednak, że i strajki robotnicze i studenckie były zaaranżowane przez komunistów.

Zapewne wiadomo wam, że jedną z kluczowych postaci ‘opozycji’ był Adam Michnik, syn sowieckiego agenta ofiarnie działającego w latach 1930-ch na rzecz przyszłej sowieckiej okupacji Polski wschodniej. Matka Michnika miała doktorat z historii i również była oddaną komunistką. Jego przyrodni brat Stefan był komunistycznym sędzią wojskowym odpowiedzialnym za zamordowanie wielu polskich oficerów, którzy walczyli przeciwko nazistowskim Niemcom i sprzeciwiali się komunistom po drugiej wojnie światowej.

Władze komunistyczne zainscenizowały fałszywy upadek władzy komunistycznej. Adam Michnik został redaktorem naczelnym gazety codziennej o największym nakładzie.

Moja żona pianistka została wyrzucona z pracy jako nauczyciel fortepianu w Państwowej Szkole Muzycznej w Zielonej Górze w 2015. Była najlepszym nauczycielem fortepianu w tej szkole. Jej dziadek walczył przeciwko nazistowskim Niemcom w 1939, był więziony w Związku Sowieckim w 1940-1941, później walczył w polskich siłach zbrojnych na froncie zachodnim. Kiedy wrócił do Polski w 1947, został natychmiast aresztowany i uwięziony.

Ja również zostałem wyrzucony z pracy na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu w 2015, gdzie pracowałem jako doktor habilitowany na Wydziale Fizyki. Mam doktorat dobrze znanego uniwersytetu amerykańskiego. Moi rodzice i wielu członków rodziny mojej mamy byli więźniami komunistycznych obozów koncentracyjnych po drugiej wojnie światowej.

The Times publikuje mity i fantazje na temat Polski.

@LechSBorkowski

P.S. The Times przetrzymał mój tekst przez około pięć godzin, po czym pozwolił mu się w końcu pojawić pod komentowanym artykułem. Gazeta aresztowała informacje, które powinny być wiedzą powszechną. Jest to interesująca analogia do uwięzień, o których napisałem w moim komentarzu.
@LechSBorkowski

Categories
Blog-PL

Neuronalne korelaty świadomości

Komentarz do recenzji Hitler and Stalin by Laurence Rees review: a tale of two tyrants, “Hitler i Stalin” Laurence’a Reesa, Robert Gerwarth w The Telegraph, 26 października 2020. Wersja angielska: Neural correlates of consciousness.


Lech S Borkowski comment The Telegraph 26 October 2020
Lech S Borkowski, komentarz do recenzji “Hitler and Stalin by Laurence Rees book review” w The Telegraph, 26 października 2020

Druga wojna światowa i związane z nią wydarzenia są zwykle postrzegane z perspektywy w większości militarnej. Rozpoczęła się [data], zakończyła się [data]. [liczba] mln ofiar.

Moja rodzina pochodzi z Polski wschodniej, która doznała trzech okupacji w czasie wojny i po niej: sowiecka 1939-1941, niemiecka 1941-1944 i ponownie sowiecka od 1944.

Wojna nie skończyła się w 1945. Moi rodzice i inni członkowie rodziny byli uwięzieni w obozach koncentracyjnych w Związku Sowieckim przez wiele lat po zakończeniu drugiej wojny światowej. Mój wujek był torturowany do stanu, w którym nie znał swojego imienia. Był trwale okaleczony. Technicznie żywy, umarł jako istota ludzka.

Moja mama także ucierpiało ogromnie. Druga wojna światowa była bardzo okrutna, ale prawdziwe piekło nastało po 1945. Wojna przeciwko naszej rodzinie nigdy naprawdę się nie skończyła. W 2015 moja żona i ja zostaliśmy wyrzuceni z naszych miejsc pracy w Polsce, ponieważ neuronalne korelaty naszej świadomości wykazywały cechy zakazane i przez klasę rządzącą zainstalowaną w wyniku okupacji komunistycznej.

Nasza rodzina ucierpiała zarówno z rąk nazistów, jak i komunistów. Dziadek mojej żony walczył przeciwko inwazji niemieckiej w 1939, był następnie więziony przez Sowietów w 1940-41, a później walczył w siłach alianckich na froncie zachodnim, a po powrocie do Polski w 1947 znów został uwięziony przez komunistów.

O ile druga wojna światowa jest rozumiana jako kampania wojskowa zakończona w 1945, związana z nią przemoc jest kontynuowana w formie cywilnej przeciwko cywilom. Polska rozumiana jako cywilizacja rozwinięta na przestrzeni stuleci została zniszczona. Dziś ta sama nazwa jest używana przez komunistyczną podróbkę.

@LechSBorkowski

Research

Categories
Blog-PL

Druga wojna światowa zredukowana do karykatury

Drugi komentarz do artykułu Hitler and Stalin by Laurence Rees review, David Aaronovitch, The Times, 23 października 2020. Wersja angielska: WWII history reduced to caricature.


Lech S Borkowski, WWII history reduced to caricature, comment The Times 26 October 2020
Lech S Borkowski, komentarz w The Times, 26 października 2020

26 października 2020

Chciałbym wrócić do drugiego akapitu recenzji, którą skomentowałem już wcześniej. Cały artykuł jest oparty na koncepcji symetrii dwóch dyktatur.

“Jednym z miast anektowanych przez Sowietów był Lwów, który włączyli do Ukrainy.”

Ukraińskiej “republiki” sowieckiej.

“Kiedy niemieckie wojska zbliżało się do Lwowa, lokalne NKWD —wewnętrzna służba bezpieczeństwa — dokonała masakry 4000 więźniów politycznych osadzonych w więzieniu Brygidki. Kilka tygodni później niemieccy okupanci namówili lokalnych Ukraińców do zamordowania 4000 Żydów w odwecie. Było to coś w rodzaju krwawej symetrii.”

Jest błędne przedstawienie rzeczywistości. Tu nie ma symetrii. Zabici przez Sowietów byli obywatelami Polski pochodzenia polskiego i ukraińskiego. Zabici przez Niemców również byli obywatelami Polski. Pominięcie ich obywatelstwa jest korzystne dla narracji komunistycznej. Związek Radziecki działał za pośrednictwem swoich agentów przed drugą wojną światową, takich jak ojciec jednej z dominujących dzisiaj postaci w polskich mediach, w celu organizacji poparcia dla zagarnięcia terytorium Polski wschodniej. Okupacja Polski wschodniej przez Związek Radziecki w latach 1939-1941 i ponownie po 1944 była odpowiednio manipulowana przez Moskwę. Ogłoszenie, że Polska jest martwa, pomijanie obywatelstwa ofiar i skupianie się zamiast tego na ich pochodzeniu etnicznym, przy jednoczesnej eliminacji Polaków z opisu sytuacji, jest częścią tej narracji komunistycznej.

Nazistowscy okupanci zabijali także profesorów uniwersytetów polskich we Lwowie.

Polska była jedynym znaczącym krajem, który walczył przeciwko obu tym państwom totalitarnym.

@LechSBorkowski

P.S. Zwróćmy uwagę na podpisy pod zdjęciami obu dyktatorów:

“Adolf Hitler zawsze planował atak na ZSRR”.

“Józef Stalin nie posłuchał ostrzeżeń o agresji niemieckiej”.

Komunistyczna karykatura II wojny.

Categories
Blog-PL

Komunistyczna narracja drugiej wojny światowej w The Times

Pierwszy komentarz do artykułu Hitler and Stalin by Laurence Rees review — bloody fantasy versus cruel rationalism, Recenzja książki “Hitler i Stalin” Laurence’a Reesa – krwawa fantazja przeciwko okrutnemu racjonalizmowi, David Aaronovitch, The Times, 23 października 2020 online, 24 października 2020 w wersji papierowej. Komentarz w wersji angielskiej: Communist narrative of WWII in The Times.


Lech S Borkowski, comment on book review by David Aaronovitch in The Times 24 October 2020
Lech S Borkowski, komentarz do recenzji książki Laurence’a Reesa “Hitler i Stalin”, David Aaronovitch w The Times 24 października 2020

Recenzja rozpoczyna się karykaturą i sama jest po części karykaturą historii. Użycie karykatury do ilustracji tego tematu jest złym pomysłem. Rozumiem jednak, że autor jest zainteresowany pielęgnowaniem narracji korzystnej dla komunistów. Wprawdzie w karykaturze użyto obelg pod adresem obu przywódców, pełni ona ważną funkcję. Dobrze pasuje do wielkiej narracji komunistycznej.

Znacznie lepszą ilustracją byłaby fotografia wykonania przez żołnierza niemieckiego podczas wspólnej komunistyczno-nazistowskiej parady zwycięstwa w Brześciu nad Bugiem. Przedstawia ona transparent wychwalający Armię Czerwoną zapisany cyrylicą, dwie swastyki po obu stronach transparentu i nieco podniesiony sierp i młot nad środkową częścią transparentu.

Niemiecko-radziecka defilada zwycięstwa nad Polską 22 września 1939 swastyka, sierp i młot, transparent chwalący Armię Czerwoną zapisany cyrylicą
Transparent dekorujący wspólną niemiecko-radziecką paradę zwycięstwa nad Polską w Brześciu nad Bugiem 22 września 1939

Zdjęcie jest dostępne w niemieckich archiwach.

Autor nazywa przywódcę sowieckiego “defensywnym nacjonalistą”. Wyobraźmy sobie, że usłyszeliśmy ten zwrot bez kontekstu. Z kim byśmy go skojarzyli? Całkiem możliwe, że pomyślelibyśmy o jakimś przywódcy spośród krajów Zachodu.

Jest to jeszcze przykład narracji komunistycznej, w której Związek Radziecki jest przedstawiany jako mocarstwo obronne, a nie krawy reżim ludobójczy, jakim był on w rzeczywistości.

Zwróćmy także uwagę na język następującego fragmentu:

“Kiedy niemieckie wojska zbliżało się do Lwowa, lokalne NKWD —wewnętrzna służba bezpieczeństwa — dokonała masakry 4000 więźniów politycznych osadzonych w więzieniu Brygidki. Kilka tygodni później niemieccy okupanci namówili lokalnych Ukraińców do zamordowania 4000 Żydów w odwecie. Było to coś w rodzaju krwawej symetrii.”

NKWD nie działało “lokalnie”. Decyzja o wymordowaniu tysięcy więźniów, obywateli Polski, została wydana w Moskwie. Jest to ludobójstwo i tak powinno być nazywane. W chaosie pierwszych dni niemieckiego najazdu komuniści dali priorytet zabijaniu więźniów. Armia radziecka wycofywała się chaotycznie, porzucając po drodze sprzęt i broń. Wojsko nie potrafiło uciekać dostatecznie szybko. Jednakże mordowanie więźniów we wschodniej Polsce przebiegało  sprawnie i starannie.

@LechSBorkowski

 

Categories
Blog-PL

Polski test lakmusowy ma wynik czerwony

Komentarz do artykułu The Volunteer: Jack Fairweather’s Auschwitz spy thriller wins Costa prize, Ochotnik: thriller szpiegowski Jacka Fairweathera zdobył nagrodę Costa, David Sanderson w The Times, 29 stycznia 2020. Wersja angielska: Poland’s litmus test shows red.


Lech S Borkowski comment in The Times 29 January 2020
Lech S Borkowski, komentarz w The Times 29 stycznia 2020

29 stycznia 2020

Pięć lat temu syn i córka Witolda Pileckiego nie zostali zaproszeni przez polskie władze na siedemdziesiątą rocznicę likwidacji obozu koncentracyjnego Auschwitz. Jest to test lakmusowy na to, kto rządzi Polską. Tą decyzją pokazali, że są rzeczywiście komunistami, ponieważ tylko komunista mógł postąpić w ten sposób.

Władze polskie zrobiły wszystko, co mogły, by upokorzyć dzieci Pileckiego. Skontaktowały się z nimi rano 27 stycznia 2015, kilka godzin przed uroczystością. Używali różnych wymówek. Powiedziano, że kancelaria premiera nie mogła znaleźć numeru telefonu do Zofii Pileckiej, córki rotmistrza Pileckiego.

Z pewnością ten numer telefonu jest władzom doskonale znany.

Zatelefonowano do kogoś z organizacji pozarządowej, próbują uzyskać numer telefonu Zofii. Urzędnik kancelarii premiera rzekomo nie znał dokładnej pisowni nazwiska Pileckiego. Oczywiste kłamstwo. Następnie pytał, czy dzieci Pileckiego jeszcze żyją i czy są w stanie uczestniczyć w uroczystości. To znowu typowe kłamstwo komunistyczne.

Zofia Pilecka odmówiła przyjęcia tego pseudo-zaproszenia w ostatniej chwili, ponieważ oznaczałoby to akceptację poniżenia.

Wnuk Rudolfa Hoessa, komendanta obozu Auschwitz był zaproszony na rocznicę i uczestniczył w jej obchodach. Najwyraźniej polskie władze nie miały problemu ze znalezieniem jego numeru telefonu.

Nie jest to odosobniony przypadek. Moja żona Małgorzata Głuchowska i ja zostaliśmy oboje wyrzuceni z pracy w polskich instytucjach państwowych w 2015 z powodów politycznych. Moi rodzice byli więzieni w komunistycznych obozach koncentracyjnych w Związku Radzieckim po drugiej wojnie światowej. Dziadek mojej żony był więziony przez komunistyczną tajną policję w 1947, po jego powrocie z Anglii. Był przetrzymywany wcześniej jako jeniec wojenny w Związku Radzieckim w latach 1940-41. Później walczył w alianckich siłach zbrojnych na froncie zachodnim.

Jestem dumny z rodzinnego dziedzictwa i z nieugiętej postawy moich rodziców przeciw komunistycznym oprawcom. Wyrzucenie mojej żony z pracy w Państwowej Szkole Muzycznej w Zielonej Górze i mnie z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu jest aktem zemsty z ich strony. Wiem, że czytaliście wiele niepoważnych opowiastek o demokratycznej przemianie w Polsce. Te historyjki są nieprawdziwe.

Zakończę swoją wypowiedź wzmianką o Rafaelu Lemkinie, polskim prawniku żydowskiego pochodzenia, który stworzył słowo ‘ludobójstwo’ (genocide) i którego ogromny wysiłek skłonił Organizację Narodów Zjednoczonych do uchwalenia rezolucji o ludobójstwie. Jego postać została zupełnie wymazana z życia publicznego w Polsce i w innych krajach. Dowiedziałem się o nim z internetu. Powodem tego wymazania była jego zdecydowana postawa wobec zbrodni komunistycznych.

P.S. Wbrew temu, co sugeruje tytuł artykułu w The Times, Witold Pilecki nie był szpiegiem. Był polskim wojskowym i członkiem ruchu oporu.

@LechSBorkowski